به نام خدا

سلام بر حسین...

امام  حسین عليه السلام در آخرين خطبه خود با بيانى بليغ و رسا دشمنان را از مغرور شدن به دنيا و به آن بر حذر داشت، و از نوشته مورخان چنين بر مى‏آيد آن حضرت به فاصله كوتاهى پس از ايراد اين خطبه پر شور به شهادت رسيد، و آن خطبه چنين است:

عباد الله اتقوا الله و كونوا من الدنيا على حذر فان الدنيا لو بقيت لاحد و بقى عليها احد لكانت الانبيأ احق بالبقأ و اولى بالرضأ و ارضى بالقضأ، غير ان الله تعاى خلق الدنيا للبلأ و خلق اهلها للفنأ، فجديدها بال و نعيمها مضمحل و سرورها مكفهر و المنزل بلغة و الدار قلعة، فتزودوا فانّ خير الزاد التقوى و اتقوا الله لعلّكم تفلحون.

اى بندگان خدا! تقواى خدا پيشته سازيد و از دنيا حذر كنيد، اگر دنيا براى كسى باقى مى‏ماند و كسى در دنيا جاويدان بود انبياى الهى سزوارترين مردم به بقأ و اولى به رضا و خشنودى و راضى‏تر به قضاء الهى بودند، ولى خداى تعالى دنيا را براى بلا و آزمايش آفريده است و اهل آن را براى فنا خلق فرموده، هر چيز نو و جديد آن كهنه مى‏شود و نعمت‌هاى آن از بين مى‏رود و سرور آن به تلخى مبدل گردد؛ دنيا منزل ماندن نيست بلكه محل توشه برگرفتن است، پس توشه برگيريد كه بهترين توشه‏ها تقوى است و تقواى خدا را پيشه سازيد تا رستگار شويد.

به نام خدا

کسانی که در حالت ایستاده و نشسته و خفتن ، خدا را یاد کنند و دائم فکر در خلقت آسمان ها و زمین کرده و گویند پروردگارا این دستگاه با عظمت را بیهوده نیافریده ای ، پاک و منزهی ، ما را به لطف خود از عذاب آتش نگه دار. (191 آل عمران. معروف به آیه ی ذکر و فکر )

در تفسیر نور الثقلین آمده که منظور از " کسانی که ... " ، حضرت علی و فاطمه علیها السلام هستند.

اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم

سلام علیکم... بخشی از حدیث معراج ... :

اوصاف دنيا زدگان
اى محمد! ( خطاب از خداوند به پیامبر صلی الله علیه و آله و صلم ) دنيا و اهل آن را دشمن بدار و آخرت و اهل آن را دوست بدار.
عرض كرد: اى خداى من! اهل دنيا و اهل آخرت چه كسانى هستند؟ فرمود: اهل دنيا كسى است كه خوردن و خنديدن و خواب و غضبش زياد و رضايت او كم می باشد.
اگر به كسى بدى كرد از او پوزش نمی طلبد و عذر كسى را كه از او عذر خواهى می كند نمی پذيرد.
هنگام عبادت، كسل و هنگام معصيت، شجاع است.
آرزويش دور و دراز و مرگش نزديك است.
به حساب خود نمی پردازد.
نفعش به ديگران كم می رسد.
حرف زياد می زند.
ترس كم دارد.
هنگام رسيدن به غذا، بسيار شادمان می شود.
اهل دنيا هنگام نعمت، شكر و هنگام بلا، صبر نمی كنند.
به كارهايى كه انجام ندادهاند خودستايى می كنند و چيزى را ادّعا می كنند كه واجد آن نيستند و از روى آرزو و هوس سخن می گويند.
عيوب ديگران را بازگو ولى خوبی هاى آنها را مخفى می كنند.
عرض كرد: آيا اهل دنيا اين همه عيب دارند؟فرمود: اى احمد! اهل دنيا عيب فراوان دارند.
جاهلند، احمقند، در مقابل استاد خود تواضع نمی كنند، خود را عاقل می پندارند در حالى كه نزد اهل معرفت احمق هستند.

اوصاف اهل آخرت
اى محمد! اهل خير و آخرت شرمگيناند.
حياى آنها زياد و حماقتشان كم و نفع آنان فراوان و حيله آنها اندك است.
مردم از دست آنها در رفاهند ولى خودشان از دست خويش در رنجند. كلامشان سنجيده است.
به حساب خود می پردازند.
خود را به زحمت می افكنند.
چشمهايشان می خوابد ولى قلبشان نمی خوابد.
چشمانشان گريان و قلبهايشان به ياد خداست.
هنگامى كه ديگر مردمان در غفلت به سر می برند آنها در ذكر و ياد حق هستند.
در آغاز نعمت، ستايش الهى و در پايان آن شكر خدا را به جاى می آورند.
دعايشان نزد خدا مقبول و سخن ايشان نزد پروردگار پذيرفته است و وجود آنها مايه مباهات و خشنودى فرشتگان است.
و دعاى آنها زير حجابها می چرخد.
خداوند دوست دارد كلام آنان را بشنود آنگونه كه مادر دوست دارد به كلام فرزند خود گوش دهد.
از خداوند لحظه اى غافل نمی شوند.
پر خورى و پرگوئى و پوشيدن لباسهاى متنوع و زياد و رنگارنگ را دوست ندارند.
مردم نزد آنها مردگانند و خداوند، زنده ی كريم.
آنهايى را كه از ايشان رخ برتافتند با بزرگوارى فرا می خوانند و آنان را كه به اينان روى آورده اند با مهربانى می پذيرند.
دنيا و آخرت نزد آنها يكسان است.